kurulduğumuzdan beri yapmak istediğimiz şeyleri yaptığımız ilk maçtı herhalde. nankatsu ligin yaş ortalaması en düşük takımı bildiğim kadarıyla, bugünkü kadroda en yaşlımız karmasik dedeydi, kendisi 81'li ya da 82'liydi hatırladığım kadarıyla. ben ve ömer 84'lüyüz, soner 83'lü, poochie ve mr. no 86'lı, gocmenov bildiğiniz üzere askere yeni gitti filan... fakat takımda herkesi sıraya dizecek bir sercan ya da rippin corpse ya da admala yok. yani takımın fazla pas yapıp topu kaptırma riskine girmeden, tüm sahada iyi basıp rakibi hazırlıksız yakalayarak hızla rakip kaleye yönelmesi lazım. bunun için de çok koşmak, defansta yerini kaybetmemek ve oyundan bir an olsun kopmamak gerekiyor. dün akşam da bunu ilk defa becerdiğimizi düşünüyorum.
genelde maça çıkmadan önce taktik yapar ama asla uygulamazdık, bu sefer disiplinli bir şekilde taktiğe bağlı kaldık. bunda en önemli etken maç içinde hiç durmadan birbirimize görevlerimizi hatırlatmamızdı. bence her takımda kaleci defansı düzenleyecek uyarıları yapmalı, screenshavers'ın bu kadar sağlam defans yapmasının nedeni bu. -bu arada bilmem farkında mısınız
sahalarda screenshavers ekolü gitgide espbl'yi ele geçiriyor- karmasik bu sefer bizleri gerektiğinde çok iyi yönlendirdi. ayrıca yıllardır yapmak istediğimiz 3-1-1'i de ilk kez harfi harfine uygulayabildik. sağ kanatta ben başladım, yorulunca poochie geçti ben ortaya girdim, sonra tekrar yer değiştik; sol kanatta ömer maç boyunca gidip geldi... aradaki fark anlaşılmıştır sanırım.: ) mr. no özellikle ilk devre rakip sahada mükemmel baskı kurdu, attığı şutlarla ilerki maçlarda soner'in üstündeki savunma baskısının hafifleyeceğini gösterdi; gocmenov'dan sonra takımda ikinci bir hücum silahı çıkması bizim açımızdan iyi oldu. soner liseden bildiğimiz gibi defansı en az ofansı kadar güçlü biri, orta sahada çok daha etkili olduğunu düşünüyorum. bir de ilk sezon bu adamı gol kralı yapan rakiplere yuh diyorum.: ) bu futbolumuzu oynamaya devam edersek, her hafta aynı istekle sahaya çıkarsak ligi ilk dört içinde bitirme hedefimizi gerçekleştiririz. bir de gol yedikten sonra sinirlerin gerilmesi sorunu var tabii, ki bu maçta olmasına fırsat vermedik.
ac filan'a gelince, maç boyunca hücuma fazla destek veremediler, riquelme ileride üç defans arasında eridi, y3k geçen maçların aksine daha etkisizdi. yoksa biz onun kanattan bindirmelerini de biliriz yani... filan defansı geride sağlam durdu fakat oyunun kontrolü bizde olduğu için üstlerine çok gittik, bir süre sonra bunalıp fazla pozisyon vermeye başladılar. kalecileri de hiç fena değildi, ileriye bir katkıyla ve gelecek bir galibiyetin getireceği moralle bu sezon olmasa da seneye ilk altıya oynayacak bir takım çıkar.
maçın en ilginç istatistiği kornerlerdi. saymadım ama on taneden fazla korner attığımıza eminim. bir pozisyonda üstüste dört korner oldu, biz her zamanki gibi tek gol atamadan -hatta üstüne gol pozisyonu vererek- bu kornerleri kullandık. zaten kornerden screenshavers dışında gol atamıyoruz, o goller de hep bana denk geliyor. zaten maçtan önce eşim "semih, bu maçta oyuna gireceksin ve gol atacaksın." demişti.
(bkz: genç semih ve kahin eşi) neyse efendim, bir de riquelme'nin beni kıçımın üstüne oturtan şutu var, top çok yakından boğazıma çarptığı için birkaç saniye nefes alamadım, yere oturdum. top beş santim yukarı çarpsa suratıma, beş santim aşağı çarpsa kalbime gelecekti, buna da şükür. bir de soner'in kaleye giden şutunu çıkardım, boş kaleye gol atamadım filan neyse reca ederim bu konuları kapatalım.: )